تصور کن کسی را که تنها بینای یک شهر/کشور/جماعت است.

برنامه سه شنبه بعد از ظهر ها

آزمایشگاه اپتیک                        13:30 تا 17:30

کلاس هسته ای                       15:45 تا 17:15

کلاس زبان                                17:00 تا 21:00

استاد به من می گوید برو حذف کن؛ ناخودآگاه سر سیاوش خالی می کنم؛ سیاوش تشری می زند به مهدی؛ او هم با اعصاب خراب سر کلاس حاضر می شود و... از این دست هر روزمان می گذرد. زیادی سطحی است اگر فکر کنی همه چیز از استاد شروع شده. از یک بوق و یک 25 تومانی گرفته، تا یک اخم و کم توجهی، اثرش را می گذارد. از طرف دیگر هم یک سلام و علیک یا یک لبخند، شاید برود تا آن دورها، که تو نمی دانی. کاملاً که نه، غالباً همین «آینه» است.

کمی عمیق تر که بشوی، می رسی به چشمه ها و چاه های خوبی و بدی. چشمه ی بدی و چاه خوبی بودن که دنائت می خواهد که قرار است من نداشته باشم! چشمه ی خوبی بودن هم که بزرگی ای می خواهد نه از مرتبه بزرگی من! سعی کنم «چاهِ بدی» باشم.

مرد نابینا: اَلو... سیاوش! کارت دانشجویی من دست توئه؟... باشه باشه... نه بابا این چه حرفیه... می آم می بینمت.