مثل مهره های دومینو می مانند این اشتباهات لعنتی. انگار چیده شده اند پشت سر هم، منتظر ایستاده اند که اولین تلنگر اشتباه را بزنی. همین کافی است که یکی بعد از دیگری پیش بروند و...

جداً خیلی برایم جالب است. از اشتباهات کوچک شروع می شود.

از انصاف نگذرم! خیلی اوقات قبل از اینکه مهره ی بعدی بیافتد و اشتباه بعدی اتفاق بیافتد، فرصت تصمیم گیری هم داده می شود. می پرسد که آقا جان من بیافتم یا نه؟ آنجا تصمیم، تعیین کننده است؛ هر چند که فشار مهره عقبی هم هست.