یادداشت‌های کریم

بهانه

karimagha — Mon, 14 Jul 2008 17:16:18 GMT

خُب واقعاً دلیلی هم ندارد که به صِرف اینکه یک نفر دارد می‌رود مثلاً مکه یا مدینه، تو سعی کنی اگر چیزی از او به دل داشته‌ای فراموش کنی یا ببخشی. از طرفی، منعی هم ندارد که او از تو بخواهد که چنین کنی، همانطور که هر زمان دیگری هم می‌توانست بخواهد. پس از این «بهانه» که دارد می‌رود بگذر، ببین می‌توانی ببخشی؟ اگر چنین کردی و گذشتی و با دلت هم توانستی کنار بیایی، بزرگی جانانه‌ای کرده‌ای.

عازم مکه‌ام و مدینه، و علی‌ای‌حال دعاگو!

چه غلطا...

karimagha — Thu, 10 Jul 2008 08:42:18 GMT

زیـن تـیـرگـیّ و تـاری دنــیـا دلـم گــرفـــت
زیـن راه پـر مـخـاطـره تـنـها دلـم گــرفـــت

زیـن صـبح و شـام یـکسره یکـجور و یکـنـوا
بی‌شـور و بی‌شـرر همه عـالم دلـم گرفت

نـالـه از این و آن و شکایت ز غیر و دوست
از بس شنیده‌ام که دو گوشم ز غم گرفت

نـاگـاه زان طـرف شـرری سوی مـن رسید
آتـش به جـان من زد و هـم در دلـم گرفت

یک لحظه چشم من به جمــالت نظر فکند
راه نـــفـس به کـل ز دم و بــازدم گــرفــت

خـیـزیــد زان طــرف شــرری، شـور زندگی
نـوری سـر و دلـم ز حــرم تـا حــرم گـرفـت

گویی که شام رَخت ز دنیای من ببـــست
کـارِ سـحـرگهـان و دگر صـبـحـدم گــرفــت

گفتم کنــار من چـو تـو مَـه چون در آیـدی؟
نـومیـــد در هــوای تو تـیــری زدم گــرفــت

مـاتـم ز هـجر یـار و فـراقـت ز کـوی دوست
چـشـمـان تو که دیـدم و زیر دو خَـم گرفت

هـم‌راز سـالیان تو، مـاتـم، چه شد کـریــم؟
در دل نشست عشق و ز من ماتمم گرفت

یوم تبلی السرائر

karimagha — Tue, 08 Jul 2008 08:59:18 GMT

باز هم صبح جمعه بود. رفته بودیم زیارت. دوتایی بودیم؛ یادت هست، می‌دانم. تند و تند نماز می‌خواندیم برای این و آن؛ برای پدر، مادر، برادر، دوست. این را هم باید یادت باشد که من با دو نفر از دوستان مشترک قهر بودم. یعنی آن دو نفر قهر بودند با من. کم و بیش هم در جریان بودی. خاطرت هست که گفتی برایشان نماز بخوانم؟ بی هیچ توضیحی منظورت را فهمیدم؛ مرام و اینها. خوب یک روز معلوم می‌شد آخر. همان روزی که فیلم کل زندگی‌ام را قرار بود روی آن پرده‌ی بزرگ بیاندازند تا همه ببینند خوب و بدِ لحظه‌لحظه‌هایم را. همه می‌دیدند که من برای آن‌دو نماز خوانده‌ام. پیشنهادت خوب بود. یادت هست چرا گفتم نه؟ گفتم آدم یا باید بخواهد یک اتفاق بیافتد یا نخواهد، یا باید طرفدار باشد یا مخالف. من خیلی قاطع مخالف بودم. واهمه‌ی آن پرده‌ی کذا و یوم تبلی السرائر برایم زیاد بود. نمی‌توانستم قبول کنم که بعضی، بعضی رازها، بدها، ظلم‌هایم را ببینند، بدانند. راست می‌گفتی، نماز اگر می‌خواندم یک امتیاز مثبت بود، ولی مساله این بود که آن نماز را اگر می‌خواندم، معنی‌اش می‌شد اینکه «وجود دارد چنین روزی»، اینکه «من منتظر آن روزم»، اینکه «من طرفدارم». من نمی‌خواستم طرفدار باشم؛ من مخالف بودم. خوب یکدیگر را فهمیدیم آن روز، حلاوت مفاهمه‌مان زیر زبانم هست هنوز.

سال‌ها می‌گذرد، برادر. درست یادم نیست، هفت سال، هشت سال، نمی‌دانم... امروز مانده‌ام؛ درمانده‌ام. بعد از این سال‌ها، این روزها گاهی آرزو می‌کنم آن پرده آن‌قدر بزرگ و با جزئیات باشد، آن‌قدر واضح و ملموس باشد، آن‌قدر واقعی باشد تا همه چیز چشیده شود از روی پرده، تا مردمان همه اعصار بزیند آنچه را من می‌زیم امروز، تا...

پ ن: من وقتی می‌گویم «تا مردمان همه اعصار بزیند آنچه را من می‌زیم امروز»، منظورم «شادی‌هایمان را قسمت کنیم» نیست!

Idealism

karimagha — Mon, 07 Jul 2008 15:58:18 GMT

- ببخشید، عرض کردم نفری دویست تومَن.

- ایشون همسرم هستن.

هسته‌ای

karimagha — Sun, 15 Jun 2008 19:00:18 GMT

متاسفانه مشاهده شده که تعدادی فیزیک‌دان برای کارهایشان از approach شیمی‌دانان استفاده نموده‌اند.

]همهمه‌ی جمعیت[

وابستگی

karimagha — Thu, 05 Jun 2008 09:55:18 GMT

حالا می‌فهمم بهت وابسته شده‌ام. حالا که موبایلم قطع شده و تو این چند روزه‌ی تعطیلی را در دسترس نیستی. حالا که فقط دلم باید به ساعت 2 هر روز که تو قرار است بیایی لبِ جاده که آنتن پیدا کنی و من از تلفن یک خراب‌شده‌ای زنگ بهت بزنم خوش باشد. حالا که نیستی. تُعرَف الاشیاء بأضدادها.

نمی‌فهمیدم این وابستگی را تا بودی؛ چه فیزیکی، چه با واسطه‌ی این امواج الکترومغناطیسی ‑که باز هم شد فیزیکی‑ و چه خیال اینکه هر وقت بخواهم می‌توانم کنارت باشم/ می‌توانی باشی.

وابستگی‌ای که می‌دانم البته تقدس هم نباید قایل شوم برایش. محبت مادر به بچه اگرچه مقدس است، بچه مادر را از نیاز می‌خواهد. بزرگتر هم که بشود از عادت. بزرگتر هم که بشود عقلش اگر برسد، از معرفت، وگرنه باز هم از عادت. اینکه به تو عادت کرده‌ام، بچه‌گانه هست، مقدس اما نه؛ از نیاز هست، عارفانه اما نه...

خوب و بدِ وابسته بودنم را فقط و فقط وابسته به دستگاه‌مختصاتی می‌بینم که از آن حرف می‌زنم. و چه دشوار اینکه روز به روز تعداد این دستگاه‌های لعنتی زیاد شود و من هنوز آن که لَخت است و نسبت به خودم بی‌حرکت را نیافته باشم.

دلم برایت تنگ شده.

If Everyone Cared

karimagha — Tue, 03 Jun 2008 14:47:05 GMT

If everyone cared and nobody cried,
If everyone loved and nobody lied,
If everyone shared and swallowed their pride,
We'd see the day, when nobody died.

karimagha — Mon, 02 Jun 2008 07:39:54 GMT

چاکر بر و بچه‌های symmetry نیروی‌هوایی.

نو نیست

karimagha — Wed, 28 May 2008 14:26:18 GMT

بالایش که می‌بردند، اجازه که هیچ... خبرش هم نکرده بودند.
به آنی دیده بود آن بالاست.

همزمان:
یک.
ترسید. بدجوری هم ترسید.
گفت. تاکید هم ورزید.
گفت من را بگذارید زمین. وقعی ننهادند.
خویشتن سیاه ‑و گاه سیاه‌تر از حقیقتِ سیاهی‌اش‑ نمایاند، تا مفَری شود.
[مفر از شرایط ناگوار. شرایط ناگوار ترس. ترس از آینده. آینده‌‌ای که شد.]
نشد.

دو.
خوشش آمد.
دنیا از بالا قشنگ بود. [قشنگ‌تر نه، قشنگ.
مثل خیلی پیش‌ترها. مثل.]
مهم‌تر می‌نمود. هم خودش، هم دنیا.
غره هم شد شاید. لذت است. آدم بود. آدم که نه. پسر آدم.

سه.
سنگ هم بود البته. ریز، درشت، خوب، بد.
بدترینش... شک کردم.
چوب بود شاید. از آنها که گیر اگر بکند لای چرخ، نه می‌شکند و نه پس می‌رود.
ارّه شاید.
شکست آخر؟ پس رفت؟
شک کردم...

محکم به زمین کوفتندش.
سگ‌جان هنوز نفس می‌کشد که:

آن شیشه که سرمایه‌ی مغروری من بود

بردم به سر خویش و به پای تو شکستم

آدم بده

karimagha — Wed, 28 May 2008 10:07:51 GMT

When you're the bad guy, you are the bad guy.